Τα 10 πιο συνηθισμένα λάθη των γονιών στην ανατροφή των παιδιών

Τα 10 πιο συνηθισμένα λάθη των γονιών στην ανατροφή των παιδιών

Συμβαίνουν και στα καλύτερα σπίτια, αλλά τις περισσότερες φορές δεν το συνειδητοποιούμε και αναρωτιόμαστε γιατί τα παιδιά αντιδρούν τόσο άσχημα. Όλοι κάποιες φορές κάνουμε αυτά τα λάθη στην ανατροφή των παιδιών μας. Το πρώτο βήμα όμως, είναι να τα αναγνωρίσουμε.

#1. Αποφασίζουμε για εκείνα

Τι θα φάνε στην ταβέρνα, ποιες δραστηριότητες θα κάνουν, ποια παιδιά θα καλέσουν στο σπίτι για παιχνίδι, πότε θα παίξουν, αλλά και πώς θα γίνουν όλα αυτά με κάθε λεπτομέρεια οργανωμένη από εμάς. Όταν, όμως,  αποφασίζουμε εμείς γι’ αυτά, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη της δική τους κρίση ή θέληση, τους περνάμε το μήνυμα ότι είναι ανίκανα να παίρνουν αποφάσεις και καλλιεργούμε την ανασφάλειά τους.

#2. Άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε

Ποιος είναι όλη μέρα στο κινητό; Την αλήθεια. Ποιος έχει το νου του συνεχώς στο φαγητό, φέρνει αηδίες στο σπίτι και τσιμπολογάει κάθε τρεις και λίγο; Την αλήθεια. Ποιος γκρινιάζει συνεχώς και για τα πάντα; Ποιος αγχώνεται αν θα φτάσει εγκαίρως στη δουλειά, αν θα πάθουν κάτι οι δικοί του, αν θα βρει parking; Ποιος δε διαβάζει βιβλία, δεν κάνει γυμναστική, χαζεύει στην τηλεόραση; Αν απαντήσατε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις, σταματήστε να κατηγορείτε τα παιδιά που συμπεριφέρονται έτσι ακριβώς. Αν θέλουμε να διδάξουμε κάτι στα παιδιά, ας το εφαρμόσουμε.

#3. Δεν έχουμε υπομονή

Ο χρυσός κανόνας είναι: «κάθε παιδί έχει τους δικούς του ρυθμούς». Κι όμως εμείς οι γονείς βιαζόμαστε βλέποντας το τάδε κοριτσάκι να κάνει ποδήλατο ή η δείνα συμμαθήτρια να είναι πιο μελετηρή κι ανυπομονούμε να τα δούμε αυτά και στο δικό μας παιδί. Έτσι, μπορεί να ξεσπάσουμε με μια ασήμαντη αφορμή, επειδή το παιδί μας δεν κατάλαβε με τη μία τον πολλαπλασιασμό. Η καθημερινότητα, το άγχος, οι υποχρεώσεις συχνά εξαντλούν τα αποθέματα της υπομονής μας, όμως στο βάθος κρύβεται μια δική μας ανασφάλεια.

#4. Ταυτιζόμαστε με τα παιδιά

Όταν τα παιδιά μοιράζονται μαζί μας τα συναισθήματά τους ο ρόλος μας είναι όχι να νιώσουμε ό,τι νιώθουν, αλλά να ακούσουμε τι αισθάνονται, έπειτα να τους δώσουμε το μήνυμα ότι είμαστε παρόντες και να τα διευκολύνουμε να βρούν μόνα τους τη λύση. Για να τα βοηθήσουμε δηλαδή θα πρέπει να αποστασιοποιηθούμε από το δικό τους συναίσθημα, για να μην αναρωτιόμαστε μετά γιατί δε μας λένε τι έγινε στο σχολείο.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΟ ΚΟΛΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

#5. Θέλουμε να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας

Οι γονείς που συμπεριφέρονται έτσι στα παιδιά τους τους περνούν το μήνυμα πως ό,τι κι αν κάνουν δε θα είναι ποτέ αρκετό για να αρέσουν όχι μόνο στους άλλους αλλά και στον ίδιο τους τον εαυτό. Βοηθάει να εστιάζουμε στην προσπάθεια που κάνει το παιδί μας να πετύχει τους στόχους και όχι στο αποτέλεσμα.

#6. Υποβαθμίζουμε τα συναισθήματά τους

«Σταμάτα να κλαις τώρα», «Πώς κάνεις έτσι;», «Καλά, αυτό σε φοβίζει;». Κι όμως, ένα νήπιο που έχει χάσει το κουκλάκι του βιώνει συναισθήματα πολύ πιο έντονα από ενός ενήλικα, απλά έχουν ικρότερη διάρκεια, γιατί δεν τα ενισχύει με πολλές αρνητικές σκέψεις. Τώρα, λοιπόν, ας σεβαστούμε αυτό που νιώθουν.

#7. Τα υπερπροστατεύουμε από τον πόνο

Προσπαθούμε να προλάβουμε ή σπεύδουμε να παρηγηρήσουμε τα παιδιά μας, πριν καν αυτά το ζητήσουν, θεωρώντας ότι έτσι τα προφυλάσσουμε από τον πόνο, στερώντας τους τη δυνατότητα να βιώσουν αρνητικά συναισθήματα. Τα παιδιά αυτά δημιουργούν μια εικόνα ότι η ζωή είναι ανώδυνη ή ότι αν προκύψει κάτι δύσκολο θα το χειριστούν η μαμά κι ο μπαμπάς κι όχι τα ίδια.

#8. Δε βάζουμε πραγματικά όρια

«Δε θα ξαναπαίξεις στο σαλόνι, μόνο στο δωμάτιό σου!», μετά από λίγο «Εντάξει, αλλά θα είναι η τελευταία φορά». Κάνοντας αυτό, επειδή θέλουμε να αποφύγουμε ένα ακόμη ξέσπασμα δεν επιμένουμε σε αυτό που είπαμε. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση στα παιδιά ότι η ασυνέπεια είναι κανόνας και ότι αυτά μπορούν να επιβληθούν με τον ίδιο τρόπο και σε άλλους. Βάζουμε, λοιπόν, λίγους κανόνες που αφορούν κυρίως την ασφάλεια του παιδιού και την οικογενειακή ηρεμία και επιμένουμε με ψυχραιμία και συνέπεια στην τήρησή τους.

#9. Δεν αποδεχόμαστε τυχόν προβλήματα

Αρνούνται πολλοί γονείς ότι το παιδί τους αντιμετωπίζει κάποιο αναπτυξιακό, ψυχολογικό ή συμπεριφορικό πρόβληματα, βάζοντας έτσι σε προτεραιότητα τα δικά τους συναισθήματα και προσπαθώντας να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Αφήνουν όμως με αυτή τη συμπεριφορά το παιδί εκτεθειμένο και χάνουν πολύτιμο χρόνο που θα μπορούσαν να έχουν αφιερώσει για να το βοηθήσουν.

#10. Αδιαφορία

Η καθημερινότητα πολλές φορές μας οδηγεί σε σημείο να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο με το παιδί, αλλά να μην είμαστε διαθέσιμοι ουσιαστικά ούτε για παιχνίδι ούτε για κουβέντα. Και καθώς οι στιγμές αδιαφορίας αθροίζονται, το αίσθημα μειονεκτικότητας εμφανίζεται, με αποτέλεσμα το παιδί να εκδηλώσει μια ακραία συμπεριφορά για να τραβήξει την προσοχή μας. Καλό είναι να δημιουργήσουμε ποιοτικό χρόνο.

Κοινοποίηστε:
FacebookTwitterGoogle+PinterestFacebook Messenger

Αφήστε το σχόλιο σας

Δείτε περισσότερα:
Πώς να ανακουφίσεις τα κουρασμένα πόδια σου
Πώς να ανακουφίσεις τα κουρασμένα πόδια σου

Τα πόδια και κυρίως τα πέλματα αποτελούν ένα από τα πιο βασικά μέρη του σώματός σου....

Close